Wielki Post ma wyraźnie pasyjny charakter — prowadzi ku tajemnicy cierpienia i krzyża, ale nie po to, by zatrzymać się na smutku. To czas, w którym wierzący uczą się patrzeć na mękę Chrystusa jak na źródło nadziei i miłości silniejszej niż ból. Pasyjność tych dni wyraża się nie tylko w osobistej refleksji, lecz także w nabożeństwach, które od pokoleń pomagają przeżywać tę drogę wspólnie.

Jednym z najbardziej poruszających nabożeństw są Gorzkie Żale, powstałe w Polsce na początku XVIII wieku. Ich śpiew, pełen prostoty i głębokich emocji, prowadzi przez kolejne etapy męki Chrystusa, zapraszając do współczucia i wdzięczności. To modlitwa, która nie tylko opowiada o cierpieniu, lecz pomaga je przeżyć sercem — zobaczyć w nim miłość ofiarowaną człowiekowi. Podobną rolę odgrywa Droga Krzyżowa, która krok po kroku przypomina wydarzenia od skazania Jezusa aż po złożenie do grobu. Rozważając kolejne stacje, łatwo odnaleźć w nich własne doświadczenia: upadki, niesprawiedliwe oceny, ciężar codziennych obowiązków czy spotkania z ludźmi, którzy okazują pomoc w trudnych chwilach. Dzięki temu pasyjność Wielkiego Postu przestaje być odległą historią, a staje się opowieścią o ludzkim życiu tu i teraz. Ten czas uczy, że cierpienie nie musi prowadzić do rozpaczy. Patrząc na krzyż, można odkryć sens w wytrwałości, przebaczeniu i miłości, która nie cofa się wobec trudności. Wielki Post przypomina, że nawet najmniejszy gest dobra — cierpliwość wobec bliskich, pomoc potrzebującym, rezygnacja z egoizmu — jest odpowiedzią na tę miłość. Pasyjny wymiar tych dni prowadzi ostatecznie ku nadziei. Krzyż nie jest końcem drogi, lecz jej częścią. Uczy, że po ciemności przychodzi światło, a po cierpieniu — życie. I właśnie dlatego Wielki Post, choć naznaczony zadumą, niesie w sobie cichą obietnicę odrodzenia. /M.S./

Dzień Chorego, który przeżywamy we wspomnienie Matki Bożej z Lourdes, zaprasza do spojrzenia na cierpienie z innej perspektywy niż ta, do której przyzwyczaja nas codzienność. Choroba często kojarzy się z bezsilnością, stratą i samotnością, ale ten dzień przypomina, że nawet w takim doświadczeniu człowiek nie przestaje być ważny, potrzebny i kochany. Matka Boża, podczas objawień w Lourdes pokazuje, że Bóg wybiera to, co proste, ciche i pozornie mało znaczące. Nie przychodzi do możnych ani silnych, ale staje po stronie tych, którzy są słabi, chorzy i zepchnięci na margines. To sprawia, że wielu z nas, także chorych i potrzebujących odnajduje w Maryi opiekunką i wspomożycielkę, która przedstawia nasze prośby Swojemu Synowi. Duchowe przesłanie Dnia Chorego jest bardzo proste i wyraźne: każdy człowiek ma wartość niezależnie od stanu zdrowia. Choroba nie odbiera godności ani sensu życia. Wręcz przeciwnie, może stać się miejscem szczególnego spotkania z Bogiem, który jest blisko złamanych serc i zmęczonych dusz. W cierpieniu modlitwa często staje się krótsza, bardziej szczera i cicha, ale właśnie taka modlitwa bywa najgłębsza. Tego dnia, w sposób szczególny jesteśmy zaproszeni do przypomnienia sobie, że Bóg słucha nawet wtedy, gdy brakuje słów, a jedyną modlitwą jest spojrzenie pełne nadziei. Dzień Chorego niesie też ważne przesłanie dla ludzi zdrowych. Zachęca do uważności, cierpliwości i wrażliwości na tych, którzy potrzebują wsparcia. Uczy, że obecność, dobre słowo czy zwykły gest życzliwości mogą być prawdziwym znakiem miłości. W oczach Boga, chorzy nie są na marginesie życia wspólnoty, ale w jej samym centrum, bo przypominają, jak bardzo wszyscy jesteśmy od siebie zależni. Polecajmy w naszej modlitwie wszystkich chorych, cierpiących fizycznie i duchowo, aby nie tracili nadziei, lecz powierzali swoje potrzeby wstawiennictwu Matki Bożej. /M.S./

Święto Ofiarowania Jezusa w Świątyni, obchodzone 2 lutego, należy do tych momentów w roku liturgicznym, które w niezwykle prosty, a jednocześnie głęboki sposób ukazują nam prawdę o Jezusie i Jego zbawczej misji. Czterdzieści dni po narodzeniu, Maryja i Józef przynoszą Dziecię do świątyni jerozolimskiej, aby zgodnie z Prawem Mojżeszowym ofiarować je Bogu. Ten gest posłuszeństwa wobec Bożego prawa staje się jednak czymś znacznie więcej niż tylko wypełnieniem religijnego obowiązku. W centrum wydarzenia stoi spotkanie. Symeon, człowiek „sprawiedliwy i pobożny”, rozpoznaje w małym Dziecku obiecanego Mesjasza. To on wypowiada słowa, które Kościół powtarza do dziś w modlitwie brewiarzowej: „Światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego, Izraela”. Jezus zostaje ukazany jako światło – nie tylko dla wybranego narodu, ale dla całego świata. Obecność prorokini Anny dodatkowo podkreśla, że to, co się dokonuje, jest spełnieniem wielowiekowych oczekiwań i nadziei Izraela. Równocześnie, ta rodzinna scena, staje się chwilą ogłoszenia, tego co ma się stać w przyszłości. Radość spotkania z Mesjaszem splata się tu z proroctwem cierpienia. Słowa Symeona skierowane do Maryi – o mieczu, który przeniknie Jej duszę – przypominają, że misja Jezusa nie będzie łatwa ani triumfalna w ludzkim rozumieniu. Już na progu życia Chrystusa pojawia się cień krzyża, który jednak nie gasi światła wiary, lecz daje nadzieje na triumf Bożej Miłości. W tradycji Kościoła święto to nazywane jest również świętem Matki Bożej Gromnicznej. Zapalone świece, które przynosimy do kościoła, są znakiem Chrystusa – światła, które rozprasza ciemności grzechu, lęku i zwątpienia. To światło zanoszone do naszych domów i codziennych spraw, przypomina, że wiara nie kończy się w murach kościoła, lecz ma przenikać całe nasze życie. Rozważając tą ewangeliczną scenę, jesteśmy zaproszeni  do osobistej refleksji: co my składamy Bogu w ofierze? Czy potrafimy, na wzór Maryi i Józefa, zaufać Mu i oddać to, co najcenniejsze w naszym życiu? /M.S./

W związku z przypadającym w tym roku Jubileuszem 800 - lecia śmierci św. Franciszka z Asyżu, papież Leon XIV ustanowił Rok 2026 - Rokiem św. Franciszka z Asyżu. Ten szczególny czas łaski i refleksji nad postacią i życiem Biedaczyny z Asyżu potrwa do 10 stycznia 2027 roku. Papież, ustanawiając ten jubileusz, zaprosił wiernych do ponownego odkrycia postaci św. Franciszka – człowieka Ewangelii, pokoju i pełnego zaufania Bogu. Jego życie, naznaczone wyborem ubóstwa, prostoty i braterskiej miłości wobec każdego stworzenia, pozostaje nieustannym wezwaniem do naśladowania Chrystusa w codzienności. Rok Świętego Franciszka ma pomóc wiernym zatrzymać się nad pytaniem o to, czym jest prawdziwa wolność serca, jak budować pokój w relacjach międzyludzkich i jak z odwagą żyć Ewangelią w świecie pełnym napięć i niepewności. Duchowym przywilejem tego czasu jest możliwość uzyskania odpustu zupełnego, który jest znakiem Bożego miłosierdzia i zachętą do głębokiego nawrócenia. Odpust można uzyskać, spełniając zwyczajne warunki: przystępując do spowiedzi, przyjmując Komunię Świętą, modląc się w intencjach Ojca Świętego oraz zachowując wewnętrzną wolność od przywiązania do grzechu. Dodatkowym warunkiem odpustu jest nawiedzając w formie pielgrzymki jakiegokolwiek kościoła franciszkańskiego lub miejsca kultu  św. Franciszka na całym świecie, wzięcie udziału w uroczystościach jubileuszowych tam sprawowanych, lub modlitwa i pobożna medytacja, zakończona  odmówieniem „Ojcze nasz”, „Credo” oraz wezwań do Matki Bożej, św. Franciszka i św. Klary we wspomnianym powyżej miejscu związanym z duchowością franciszkańska. Osoby, które z ważnych przyczyn nie mogą wyjść z domu, uzyskają odpust, łącząc się duchowo z obchodami i ofiarowując Bogu swoje cierpienie, przy jednoczesnym postanowieniu spełnienia zwykłych warunków odpustu, gdy tylko będzie to możliwe. Rok Świętego Franciszka z Asyżu jest zaproszeniem skierowanym do każdego z nas, abyśmy – na wzór Biedaczyny z Asyżu – uczyli się prostoty serca, wdzięczności za Boże dary oraz wrażliwości na potrzeby drugiego człowieka. To czas, w którym Kościół szczególnie mocno zachęca do życia Ewangelią nie tylko w słowach, ale przede wszystkim w czynach, niosąc światu przesłanie pokoju, dobra i nadziei. Chciejmy dobrze wykorzystać ten czas.  /M.S./