W niedzielę, 12 października 2025 roku, w całej Polsce obchodzić będziemy XXV Dzień Papieski – święto wdzięczności, refleksji i modlitwy za dar pontyfikatu św. Jana Pawła II. Tegoroczne obchody odbywają się pod hasłem „Święty Jan Paweł II. Prorok nadziei” i są szczególną okazją, by na nowo odkryć aktualność papieskiego przesłania oraz umocnić w sobie nadzieję płynącą z wiary. Dzień Papieski to nie tylko wspomnienie Papieża Polaka, ale także dzień solidarności z młodymi. Od 25 lat jego organizatorem jest Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia”, nazywana „żywym pomnikiem” Jana Pawła II. Dzięki jej stypendiom tysiące młodych ludzi z całej Polski, często z małych miejscowości i ubogich rodzin, może się kształcić, rozwijać swoje talenty i wzrastać duchowo. Każdy z nas, składając w tym dniu, ofiarę do puszki przyczynia się do budowania tej wspólnoty dobra i nadziei, która niesie nieocenioną pomoc uzdolnionej młodzieży. Hasło tegorocznych obchodów – „Prorok nadziei” – przypomina, że Jan Paweł II był świadkiem wiary, który umiał wskazywać ludziom światło w chwilach niepokoju i niepewności. Papież uczył, że chrześcijańska nadzieja nie jest pustym optymizmem, ale zaufaniem, że w każdej sytuacji obecny jest Bóg, który prowadzi człowieka ku dobru. To właśnie ta nadzieja, głęboko zakorzeniona w Ewangelii, była źródłem jego siły i odwagi w głoszeniu prawdy o człowieku i o Bożym Miłosierdziu. W Liście pasterskim z tej okazji biskupi przypominają, że Dzień Papieski to czas, by na nowo przyjąć wezwanie św. Jana Pawła II: „Nie lękajcie się! Otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi!” – słowa, które od ponad czterech dekad pozostają źródłem nadziei i odwagi dla kolejnych pokoleń wierzących. Niech przeżywanie XXV Dnia Papieskiego w naszej parafii stanie się okazją do modlitwy, wdzięczności i działania – do wspierania młodych, do budowania wspólnoty, do odkrywania na nowo, że nadzieja, którą przynosi Chrystus, nie zawodzi. Niech przykład życia i nauczania św. Jana Pawła II prowadzi nas ku wierze żywej, pełnej miłości i pokoju. /M.S./
Pełen tekst listu pasterskiego z okazji XXV Dnia papieskiego dostępny jest tutaj
W życiu naszej wspólnoty parafialnej, szczególne miejsce zajmuje modlitwa różańcowa, która od wieków prowadzi wiernych do spotkania z Chrystusem przez ręce Maryi. Różaniec nie jest jedynie powtarzaniem znanych słów – to szkoła wiary i miłości, w której rozważamy najważniejsze tajemnice zbawienia. Każde „Zdrowaś Maryjo” łączy nasze codzienne troski, radości i nadzieje z życiem Jezusa i Jego Matki. W ten sposób różaniec staje się mostem pomiędzy codziennością a życiem wiecznym. W naszej parafii szczególną rolę odgrywa Bractwo Różańcowe, które od pokoleń gromadzi wiernych wokół tej pięknej modlitwy. To właśnie wspólnota ludzi praktykujących codzienne odmawianie różańca, daje świadectwo, że ta modlitwa ma moc przemieniać serca i prowadzić ku głębszej więzi z Bogiem. Wszystkie intencje, te osobiste i wspólnotowe wielu naszych parafian zwykło zanosić przed miłosierne oblicze Matki Bożej, do starego kościoła, który na przestrzeni wieków stał się miejscem spotkania z żywym Bogiem, ale także z Jego Matką, która zawsze wstawia się za swoimi dziećmi. Patrząc na Jej spokojne i pełne troski spojrzenie, wielu odnajdywało i wciąż odnajduje pociechę, nadzieję i siłę, aby iść dalej drogą życia. Różaniec jest modlitwą wspólnotową - odmawiany razem jednoczy parafię, pokolenia i rodziny. Przypomina, że nikt z nas nie jest sam w swoich zmaganiach. Maryja, Matka Różańcowa, nieustannie prowadzi nas do Jezusa i uczy wytrwałości w wierze, podobnie jak Ona, powinniśmy ufać, że Bóg jest po naszej stronie. Dlatego tak ważne jest, abyśmy pielęgnowali tę tradycję i przekazywali ją młodszym, pokazując, że różaniec nie jest modlitwą tylko starszych, ale skarbem całego Kościoła. Niech więc obraz naszej Matki i Królowej czczonej w Krościenku, będzie dla każdego znakiem Jej bliskości i orędownictwa. A modlitwa różańcowa – osobista i wspólnotowa – niech wciąż kształtuje nasze serca, ucząc nas wdzięczności, ufności i zawierzenia Bogu. Wpatrzeni w Maryję, trzymając różaniec w dłoniach, odnajdujemy drogę ku temu, co najważniejsze – ku Chrystusowi, który jest źródłem prawdziwej radości i pokoju. /M.S./
🌸 Kurs Maria Magdalena – rekolekcje tylko dla kobiet! 🌸
W tradycji Kościoła szczególne miejsce zajmują trzej archaniołowie, których imiona znamy z Pisma Świętego: Michał, Gabriel i Rafał. Każdy z nich ma wyjątkowe zadanie powierzone przez Boga i każdy jest nam bliski w inny sposób. Święty Michał Archanioł nazywany jest wodzem niebieskich zastępów. Jego imię oznacza „Któż jak Bóg?”. To on staje do walki przeciwko złu, broni Kościoła i wspiera wierzących w zmaganiach duchowych. Modlitwa „Święty Michale Archaniele, broń nas w walce…”, którą odmawiamy na zakończenie Mszy świętej, przypomina nam, że nie jesteśmy sami wobec pokus i trudności, lecz mamy potężnego obrońcę. Święty Gabriel Archanioł jest posłańcem Dobrej Nowiny. To on zwiastował Maryi, że zostanie Matką Syna Bożego. Jego imię znaczy „Bóg jest moją siłą”. Uczy nas, że Bóg wkracza w nasze życie z nadzieją i radością. Gabriel przypomina, że każde słowo Boga niesie życie i przemienia serce. Święty Rafał Archanioł jest opiekunem podróżnych i chorych. Jego imię oznacza „Bóg uzdrawia”. W Księdze Tobiasza towarzyszył młodemu Tobiaszowi w drodze, chronił go i przywrócił zdrowie jego ojcu. Rafał jest dla nas znakiem Bożej troski, która leczy rany duszy i ciała. Kościół czci trzech archaniołów razem 29 września. To dzień, w którym dziękujemy Bogu za Jego niewidzialnych posłańców i opiekunów. Uczą nas oni, że życie duchowe toczy się nie tylko na ziemi, ale i w niebie, a my mamy w nim udział. Michał, Gabriel i Rafał przypominają: Bóg zawsze jest blisko, broni nas, prowadzi i uzdrawia. Pamiętajmy, o naszych niewidzialnych przyjaciołach i prośmy ich o pomoc w codzienności oraz obronę przed złem i pokusami. /M.S./
7 września 2025 roku Kościół ogłosi świętymi dwóch niezwykłych młodych ludzi – Piotra Frasatiego i Karola Akutisa. Piotr Frassati, urodzony w 1901 roku w Turynie, pochodził z rodziny arystokratycznej, lecz swoje życie poświęcił służbie ubogim i potrzebującym. Choć jego życie było krótkie, gdyż zmarł w wieku 24 lat, jego głęboką pobożność, zaangażowanie w Akcji Katolickiej oraz umiłowanie gór, które były dla niego miejscem modlitwy i kontemplacji, sprawiły, że stał się wzorem dla młodzieży katolickiej. Piotr uczył, że świętość nie zależy od statusu społecznego, lecz od autentycznego oddania Bogu i służby bliźnim. Z kolei Karol Akutis, który urodził się w 1991 roku, zasłynął z wykorzystania nowoczesnych technologii w szerzeniu wiary. Jego pasja do informatyki nie przeszkadzała mu w codziennym życiu duchowym – modlitwie, uczestnictwie w Mszy św. i szerzeniu kultu Eucharystii w internecie. Karol, który zmarł w wieku 15 lat na białaczkę, pozostawił po sobie niezatarte ślady w postaci stworzonej przez niego bazy danych cudów eucharystycznych. Jego kanonizacja to dowód na to, że świętość może przyjąć różne formy i wyrażać się w różnych czasach i środowiskach. Połączenie tych dwóch młodych osób – jednego z początku XX wieku, a drugiego z XXI wieku – w jednym dniu kanonizacji jest symbolicznym przypomnieniem, że Kościół katolicki wciąż dostrzega wartość młodzieży jako prawdziwych świadków wiary. Obaj, Piotr i Karol, będą inspiracją dla współczesnych, przypominając, że prawdziwa świętość nie zależy od wieku, ale od autentycznego życia w wierze i służbie drugiemu człowiekowi. Ich kanonizacja to również zachęta do korzystania z nowoczesnych narzędzi, takich jak technologia, w szerzeniu dobra i Bożego przesłania, jednocześnie nie zapominając o głębokiej pobożności i służbie bliźnim. /M.S./