Aktualności

Przez trzy dni, w sposób szczególny będące bezpośrednim przygotowaniem do celebracji świąt Wielkiej Nocy stajemy wobec prawd, które stanowią fundamenty naszej wiary. W wielki czwartek wpatrzeni w białą hostię jesteśmy zaproszeni do spojrzenia na Eucharystie w dwojaki sposób. Jako na ofiarę, ale także jako na ucztę, podczas, której Chrystus Pan karmi nas swoim najświętszym ciałem, które dla każdego chrześcijanina powinno był podstawowym pokarmem duszy. To także zaproszenie do modlitwy za kapłanów, która tak bardzo jest potrzeba w dzisiejszych czasach. Jej siła ma ogromną mac i daje wielkie wsparcie w pracy, ale także w walce o świętość życia. Zwieńczeniem wielkoczwartkowej liturgii jest przeniesienie obecnego w Eucharystycznej postaci Jezusa do ołtarza adoracji, tzw. ciemnicy, która swoją wymową ma przypominać o uwięzieniu i osamotnieniu Jezusa. Po zakończeniu Eucharystii, zagospodarujmy trochę czasu, aby adorować Najświętszy Sakrament w ciszy lub w czasie odprawiania Godziny Świętej. Kolejnego dnia, czyli w piątek, Kościół nie sprawuje Mszy. W tym dniu, w szczególniejszy sposób zostaje wywyższony krzyż, jako narzędzie, na którym dokonało się dzieło naszego zbawienia. Ta niezwykła tajemnica miłosiernej miłości Boga do człowieka wprowadza w nas w tajemnicę niedzielnego poranka, kiedy ostatecznie zostanie pokonane zło i śmierć. Celebrację, składającą się z czytań, adoracji krzyża i komunii świętej kończy procesja do Bożego Grobu. Zwyczaj budowania specjalnych, często bardzo ozdobnych instalacji grobu pańskiego zawdzięczamy Bożogrowcą. Adoracja, tradycyjnie w starym kościele, potrwa przez całą noc. Włączmy się w nią także, aby zatrzymać się na chwile przy tajemnicy śmierci i wizji nowego początku, którym jest Chrystus. W kolejnym, trzecim dniu, zbliżamy się do radości Zmartwychwstania Pańskiego. Sobotnia liturgia o rozbudowanej formule skupia się na dziejach zbawienia, opisanych w poszczególnych księgach Pisma Świętego, oraz na tajemnicy wody i światła. Liturgia Chrzcielna i wprowadzenie zapalonego paschału do zaciemnionej świątyni wskazuje na odnowę Kościoła w duchu oczyszczenia wodą i rozpalenia go światłem Jezusa, które rozpromienia mroki grzechu i śmierci. Radosne alleluja i orędzie wielkanocne, intonowane w uroczysty sposób przerywa wielkopostną zadumę i wprowadza nas w prawdę o chwalebnym Zmartwychwstaniu naszego Zbawiciela. W tych dniach, oprócz świątecznych przygotowań i porządków pamiętajmy o przygotowaniu naszych serc poprzez sakrament pokuty i pojednania. Zwróćmy też uwagę na potrzebujących, lub samotnych w naszym środowisku i przyjdźmy im z pomocą. Niech nikt nie pozostaje sam w ten radosny czas, pamiątkę największych tajemnic naszej wiary i zbawienia.

Radośnie i słonecznie w Niedzielę Palmową. Wsłuchujemy się w opis Męki Pana Jezusa. A jednocześnie śpiewamy radosne Hosanna. Kolorowe palmy i konkurs palm był piękny. Zerknijcie na GALERIĘ.

Bardzo często w naszym życiu nie potrafimy postawić wszystkiego na Boga. Martwimy się o konsekwencje, różnych zdarzeń. Za wszelką cenę staramy się zabezpieczyć, przed tym, co wydaje się trudne i nie możliwe do udźwignięcia. Brakuje nam wiary, ale także nadziei, która pokładana w Bogu nigdy nie zawodzi, nawet gdy nie pokrywa się z naszymi planami, czy prośbami. Doskonałym przykładem, wiary w pomoc bożą jest Maryja. Bóg postawił przed Nią niełatwe zadanie - bycie Matką, swojego Syna. Dla Maryi musiało być to niezwykle trudne, gdyż myślała po ludzku: "jakże mi się to stanie, skoro nie znam męża", jednak, jak przekazuje św. Łukasz, ostatecznie powiedziała tak. To krótkie słowo, które bardzo prosto, ale jakże dobitnie wyraża wiarę w bożą opatrzność stało się początkiem realizacji planu zbawienia, którego wstępem, była chwila zwiastowania i spotkanie Maryi z Aniołem. Przez całe swoje życie, Maryja nie zatraciła swojej ogromnej wiary, być może to pozwoliło Jej przetrwać te najtrudniejsze chwile, nie tylko jako wybranej Córy Izraela, ale także Matki, która patrzyła na cierpienia i śmierć swojego Syna. Nawet w tych najtrudniejszych momentach, Maryja nie zatraciła swojej wiary, opierając wszystko na Bogu i Jego woli. Wspominając to radosne wydarzenie, pamiętamy szczególnie o kwestiach macierzyństwa. To wielki dar dla każdej kobiety, ale także wyzwanie. Z trudnościami, obawą o swoje późniejsze życie spotyka się wiele matek, szczególnie tych, które nie mają opieki, lub stabilizacji życiowej. To bardzo trudny moment ich życia, który wymaga dużo siły i bożego wsparcia. Pamiętajmy o nich w modlitwie, prosząc, aby za przykładem Maryi, starały się zaufać Bogu i pójść za Jego głosem i z radością przyjęły nowe życie. Ofiarną modlitwą otaczajmy także wszelkie placówki charytatywne, domy samotnej matki, które niosą bezinteresowną pomoc, kobietą, które nie radzą sobie z nową sytuacją, aby były pełne ciepła i bezpieczeństwa. 

Wielki Post skłania nasze myśli ku pokucie i umartwieniu. Jest to także czas, kiedy w sposób szczególny rozważamy mękę i śmierć Jezusa, odnajdując w niej tajemnice miłości Boga do Człowieka. Kiedy Chrystus modlił się w ogrodzie oliwnym, prosił apostołów, aby czuwali i trwali na modlitwie razem z Nim. W czasie przeżywania trwogi konania i kuszenia złego ducha, pozostawał całkowicie osamotniony, gdyż apostołowie zasnęli. Poświęcenie jakiemu Zbawiciel poddawał się dla całego świata, powinno pobudzać nas do czuwania i rozmyślania, szczególnie do zjednoczenia z Jego cierpieniami. Okazją do tego są wielkopostne nabożeństwa pasyjne, takie jak Droga Krzyżowa, czy Gorzkie Żale. W czasie ich trwania, uduchowieni słowem i śpiewem, a także piękną i nacechowaną emocjonalnie treścią możemy odkryć sens zbawczego planu zbawienia i na nowo rozpoznać przesłanie z niego wypływające. Zachęcamy także do podejmowania osobistych rozważań, zwłaszcza w piątki, kiedy dokonała się największa ofiara miłości. Pomocą do tego mogą być m.in. teksty takie jak „Pasja”, wg. Anny Katarzyny Emmerich, jednej z największych mistyczek Kościoła, która doświadczyła wielu wizji i przeżyć związanych z męką Jezusa. Szczegółowy program nabożeństwa Drogi Krzyżowej i Gorzkich Żali jest podany w ogłoszeniach. /M.S/